حالا واسه شما چهار‌وچهل‌وپنج، واسه ما پنج ربع‌کم؛ واسه شما «سپهبد قرنی»، واسه ما فيشرآباد؛ شد دليل که شما ژان‌پل‌خانِ سارتر را از آقاجان‌تان بهتر بشناسی، ما نفهميم چندمترش يک‌دست کت‌شلوار می‌دهد، بی‌آستر؟ اتفاقاً آن‌‌جا که می‌گفت: «همين خدا برداشت همه‌‌ی قشنگی‌های دنيا را ريخت توی تابلو و جاودانه کرد و همه‌ی کتاب‌ها را بست.»، پندارم شمايلِ شما را می‌گفت، وقتی می‌خندی.
حالا صفای شما با «بيورک»، غم ما با سوسن کوری؛ مزه عرق‌سگیِ ما پياز، تَنگِ شرابِ شما، پَرِ ريحان‌بنفش. چه خيالی؛ سر بگير بالا، بخند.

شصت‌وهفت-هشت ساله بود گمانم. نشسته بود روی نيمکتِ پارک، یک جعبه‌ی نیم‌کيلويی ِ شيرينی هم کنار دستش بود. شيرینی که نه؛ پای‌سيب. اين پای‌سيب‌های ارزان که کنار پياده‌رو بساط می‌کنند و لای‌شان یک‌تکه سيبِ لهيده‌ی بدمزه بيشتر نيست، روي‌شان غرقِ خاکِ قند. بازنشسته بود. بازنشسته‌ی گمرک یا دخانيات؛ به فرهنگی‌جماعت که گچ خورده باشد و هندسه و علم‌الاشیاء درس داده باشد نمی‌خورد. کله‌ی معوّج و کم‌موی بزرگی داشت. سلمانی هم انگار پیدا نکرده بود يا دل‌ودماغ سلمانی رفتن نداشت. فر پشتِ موهايش بلند شده بود، آن‌قدر که ردِ شانه‌ی خيس ِ صبح را هنوز يادگار داشت. کتِ خاکستری رنگ‌ورو رفته‌ی ايرانی ِ گشاد تنش بود، با ژاکتِ بافتنی ِ سه‌دکمه‌ی سرمه‌ای زيرش. از همين چيزهایش معلوم بود بازنشسته‌ی گمرک است يا دخانيات. شلوار خاکستری ِ چرک داشت با کفش چرمی ِ ته‌لاستيکی که از آخرين‌باری که واکس خورده بود، یکی دو زمستانی می‌گذشت. سرش را گرفته بود پايين که رگه‌ی آفتابِ چموش ِ در رفته از لای برگِ درخت، به چشم‌های تَنگ‌کرده‌اش نرسد. پای‌سيب‌ها را از زیر در ِ پاره‌شده‌ی جعبه می‌کشید بيرون، کاغذ زيرشان را همچين با حوصله می‌کند، انگار چیزی زيرش قايم کرده باشند؛ شيرينی‌اش را خُرد می‌کرد، می‌ريخت کفِ زمين برای سه‌تا ياکريمی که آن طرف‌تر می‌پلکيدند و باور کرده بودند از يک بازنشسته‌، آن‌وقتِ صبح کار زيادی برای شکارشان ساخته نيست. نوک می‌زدند به خُرده‌های پای‌سيب و خوش‌شان بود.
گفتم: هرروز اين‌جا با پرنده‌ها صفا می‌کنيد؟ گفتم بلکه نگاهم کند. نکرد. حرف هم نزد حتا. پای سيبش را که خُرد کرد، گفت: نه، امروز تولد زنم بود. زنم زياد می‌آمد.

پيریِ شما ای که آن پشت ايستاده بودی، از همه‌جای اين «جوانی بدونِ جوانی»‌تان پيداست. تجربه‌ات، خنده‌هایت، ميلِ به خوابِ نيمروز و اين‌که آن‌روزها حوصله نداشتی. خمودگی و ملال و کش‌داری مدام، همه‌ی ارثِ ما بود از سن‌وسالِ شما. يک‌بار ديدن فیلم‌تان هم هيچ‌ افاقه نکرد. گيرم بعدِ تماشای دوباره‌اش، مثل شاهِ قجر زير لب گفته باشيم: «نات بد...، نات بد...».
اين‌که شما يک قصه‌ی تکه‌تکه‌ی بد را، خوب ساخته باشی، امتياز نيست پدربزرگ. هورا کشيدن هم بر نمی‌دارد. يک فيلم بد را خوب ساخته‌ای. صفحه به صفحه‌ی کتاب را ورق زده‌ای، فرستاده‌ای کلاکت بزنند به اسم سينما. پيری آقای ما از همان روزی باورمان شد که دوهفته‌ای گذشته بود و هنوز حافظ می‌خواند به‌جای هزارويک شبی که از بر بود. برای نوه‌هايت شعر بخوان؛ قصه‌های تو فقط خواب‌شان را آشفته می‌کند.
«جوانی بدونِ جوانی» فيلم عصر جمعه و پنجشنبه شب نيست. فيلم آخروقتِ يکشنبه است؛ يکشنبه‌ای که پياده رفته باشی‌اش. برای آدمی که سينما را با سيگار ضميمه‌اش دوست دارد، فيلمی که دلت را نبَرَد یک پُکِ دیگر بزنی، مزخرفی‌ست در مايه‌های «محاکمه در خیابانِ» رفيق‌مان. فیلم آقای «کاپولا»، همچین بود برای ما و آن پنجشنبه‌ی لعنتی.

دلِ خجسته «وَ اِن یَکاد» مکرر خوانديم، «واقعه» از بر، بلا نبینی.
خبر رسيده شما هسته‌ی خرمای يک رمضان نخ‌کشيده‌ای به‌هيبتِ تسبيح، ذکر لبت: خانه‌ت خراب؛ خانه‌ت خراب...

اين خرابه که برای شما سوژه‌ی نقاشی‌ست، خانه‌ی بختِ من بود؛ اين درختی که لَنگِ نارنجی‌اش مانده‌ای، قبر ِ شوهرم.
قابل بکِش.

سر گذاشتيم روی پای شما، سرفراز شويم پيش ِ عاشقی. دل سپرديم به دل‌بَریِ شما.
ما زير سايه‌سار ِ اين ساقه‌های سبز، پای اين غنچه‌های نيمه‌باز، عاشقی کرده‌ايم؛ گيرم همه نقش ِ دامن ِ شما.